November 18, 2017

ജാഗ്രതൈ

സ്മാര്‍ട്ട് ഫോണ്‍, ഓര്‍ക്കുട്ട്, ഫേസ്ബുക്ക്‌, വാട്ട്‌സ്ആപ്പ് എന്നിവ യുവതലമുറയെ കീഴടക്കും മുന്‍പുള്ള തലമുറ. സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് എനിക്ക് എഴുത്തിന്‍റെ അസുഖം പിടിക്കുന്നത്. പ്ലസ്‌ ടു-വില്‍ ചേര്‍ന്ന കാലത്ത് അത് കലശലായി. അതിനു ചേര്‍ന്ന കുറെ കൂട്ടുകാരും. ആ സമയത്താണ് ഷെര്‍ലോക്ക് ഹോംസ് കഥകള്‍ വായിക്കുന്നതും, അത് പോലെ ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ നോവല്‍ എഴുതണം എന്ന് ആഗ്രഹം തോന്നുന്നതും. മറ്റൊരു ഹോംസ് ഫാന്‍ ആയ എന്‍റെ സഹപാഠി ഋഷിയുടെ (Rishi Narendran) പ്രോത്സാഹനം, പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിലെ, അല്ല സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും നല്ല എഴുത്തുക്കാരനും, പഠിപ്പിസ്റ്റ് ആണെങ്കിലും ആ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ചീത്തപേര് കേള്പ്പിക്കാത്തവാനുമായ ധനൂപിന്റെ (Dhanoop Ramdas Warrier) പിന്തുണ...

അങ്ങനെ 2004 ജനുവരി 21നു ആ പതിനാറുകാരന്‍ നോവല്‍ എഴുതാന്‍ ആരംഭിച്ചു. ഓരോ അദ്ധ്യായവും വായിച്ചു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച ജോ (Joe Philip), ജുബിന്‍ (Jubin Abraham), ജിം (Jim Cherian), സുകു (Suku John George), ഹണി (Honey C Punnoose), നിതിന്‍ (Nithun Eapen), അങ്ങനെ S2C സഹപാഠികള്‍... പക്ഷെ 92 പേജുകള്‍ (16 അദ്ധ്യായങ്ങള്‍) എഴുതിയപ്പോള്‍ പ്ലസ്‌ ടു ജീവിതം കഴിഞ്ഞു.

പിന്നെ ഏറ്റുമാനൂര്‍ ഐ.ടി.ഐ.യില്‍ ചേര്‍ന്ന് നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം എന്‍റെ നോവല്‍ സംരംഭത്തെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞ സഹപാഠികള്‍ എഴുതിയ 16 അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ വായിക്കുകയും, അത് പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ജോണ്‍ (John K Thomas), ജോജോ (Jojo Mathew), സജിത്ത് (Sajith Pampady), ആശ (Asha Sam), രമ്യ (Remya Sreejith), രാജേഷ്‌ (Rajesh Puliprakunnel), നജീബ് (Nejeeb Ramanattu), സൈജോ (Saijo Jose), മഞ്ജു (Manju Vipi), പ്രതീഷ് (Pratheesh Rajan) തുടങ്ങിയവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്താല്‍ ഞാന്‍ അത് വീണ്ടും എഴുതി തുടങ്ങി ഒടുവില്‍ 2006 ഫെബ്രുവരി 14നു പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു. 165 പേജുകളും, 25 അധ്യായങ്ങളും.... അന്ന് തന്നെ ക്ലാസ്സിലെ വാലന്‍ന്റൈന്‍ ഡേ ആഘോഷത്തില്‍ നോവല്‍ പ്രകാശനവും ചെയ്തു. "എഴുതി പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ശേഷം വെറും 45 മിനിട്ടുകള്‍ക്ക് ശേഷം റിലീസായ ലോകത്തിലെ ആദ്യ നോവലും ഒരു പക്ഷെ ഇതാവും..."

ഇത്രയൊക്കെ കേട്ടിട്ട് വല്യ പ്രതീക്ഷയോടെ ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ നോവല്‍ വായിക്കാന്‍ തയ്യാറായി ആണ് നിങ്ങള്‍ ഇരിക്കുന്നെങ്കില്‍, നിങ്ങള്‍ നിരാശപെടേണ്ടി വരും... ഒരു പതിനാറുകാരന്‍ എഴുതിയ നോവല്‍ എന്നതിനപ്പുറം വല്യ പ്രതീക്ഷ ഒന്നും അരുത്. പത്തു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ആ നോവല്‍ എടുത്തു വായിച്ച ഞാന്‍ തന്നെ ചിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നത്, ഞാന്‍ ആ നോവല്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു (കുറെ നാള്‍ ആയി ആലോചന ഉണ്ടായിരുന്നു).

ഈ നോവല്‍ എഴുതി തുടങ്ങി ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമാണ് 12ആം അദ്ധ്യായം എഴുതുന്നത്. പക്ഷെ ഓണ്‍ലൈന്‍ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത് അദ്ധ്യായം 12 ആണ്. ഓരോ അധ്യായങ്ങളായി www.jaagrathai.blogspot.in എന്ന ബ്ലോഗില്‍ 2016 ഏപ്രില്‍ മുതല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വന്നു. പിന്നെയും കുറെ നാള്‍ ഇത് നീണ്ടു പോയി.  ഒടുവില്‍ എന്‍റെ ധര്‍മ്മസങ്കടം കണ്ടു യൂണികോഡില്‍ ഡിജിറ്റൈസ് ചെയ്തു സഹായിച്ചത് എന്‍റെ സഹധര്‍മ്മിണി പെര്‍സിസ് ആണ്. ഇതില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് മഞ്ജരി എന്ന യൂണികോഡ് ഫോണ്ട് ആണ്. അതിനായി സന്തോഷ്‌ തോട്ടിങ്ങല്‍, സ്വതന്ത്ര മലയാളം കംപ്യൂട്ടിംഗ് എന്നിവര്‍ക്കും നന്ദി. കൂടാതെ എന്‍റെ സഹപാഠികള്‍, സുഹൃത്തുക്കള്‍, എന്‍റെ നിര്‍ബന്ധം (വെറുപ്പീര്) കൊണ്ടും അല്ലാതെയും ഈ നോവല്‍ വായിക്കേണ്ടി വന്ന എല്ലാവര്ക്കും,  മാതാപിതാക്കള്‍, സഹോദരങ്ങള്‍, ബന്ധുക്കള്‍, സര്‍വേശ്വരന്‍ എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി.

എന്‍റെ മറ്റു മൂന്നു ബ്ലോഗുകളുടെ ലിങ്കുകള്‍  വായിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി www.joshykurian.com/#blog എന്ന പേജ് സന്ദര്‍ശിക്കുക.


ജാഗ്രതൈ!!!

Started on : January 21st, 2004

Released on : February 14th, 2006

Digital Version Release : November 12th, 2017

Unicode Malayalam Font Courtesy : Manjari, Santosh Thottingal (www.smc.org.in/fonts)
Type Setting, Design & Layout : Shalom Design S2dio

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.

Available in Google Play Books as Book and in Google Play Store as app.

Google Play Books - https://goo.gl/7hQSbZ

Google Play Store - https://goo.gl/s3aVU6

Read online and download PDF from our website :

February 9, 2017

ਪੰਜਾਬੀ മലയാളം

കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച. പോളിങ് ബൂത്തിൽ നിന്ന് വോട്ട് ചെയ്ത ശേഷം ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ആയി ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോയിൽ കേറി. ഇടയ്ക്കു എനിക്ക് ഒരു കോൾ വന്നു - ഞാൻ മലയാളത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ അതിനു ശേഷം എന്നോട് ചോദിച്ചു - "സാറിപ്പോൾ സംസാരിച്ചത് പ്രഭുദേവയുടെ ഭാഷ അല്ലെ? ഞാൻ ഈയിടെ ടീവിയിൽ കേട്ടിരുന്നു." "അല്ല, അത് തമിഴ്, ഇത് മലയാളം." ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഓ, അത് തമ്മിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടോ?" അടുത്ത ചോദ്യം. "ഉണ്ട്, ഹിന്ദിയും പഞ്ചാബിയും തമ്മിൽ ഉള്ളത്ര വ്യതാസം ഉണ്ട്." പിന്നെ ഓട്ടോക്കാരൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

ഇതിനും രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്ന രംഗം. കാറിനു മുന്നിൽ കുറെ നേരം ആയി കിടന്നു കളിക്കുന്ന ബസിന്റെ പിന്നിലെ ബോർഡ് ചൂണ്ടി കൊണ്ട് ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു - 'സർ ഇത് വായിക്കാമോ?" "ഫരീദ്കോട്ട് ലുധിയാന ചണ്ഡീഗഡ്" അറിയാവുന്ന പഞ്ചാബി അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടി വായിച്ചു. "പഞ്ചാബി എളുപ്പമാണ് വെറും 35 അക്ഷരങ്ങളെ ഉളളൂ. അതിരിക്കട്ടെ നിങ്ങടെ മലയാളത്തിൽ എത്ര അക്ഷരങ്ങളുണ്ട്?" ഡ്രൈവറുടെ ചോദ്യം. "ഓ, വെറും 51, പിന്നെ കുറെ ചില്ലുകളും.." അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും രണ്ടു LED ബൾബുകൾ മുഴച്ചു വന്നു മുന്നിലെ വിൻഡ്സ്‌ക്രീനിൽ തട്ടി നിന്നു.

എന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഈ കഥ പറഞ്ഞതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ "ശശികല നിങ്ങടെ മുഖ്യമന്ത്രി ആകുമോ?" എന്ന് ചോദിച്ചു മെസ്സേജ് അയക്കുന്ന എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കുമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് ആണ്. ആദ്യം ജോഗ്രഫി പഠിക്കുക... ഡെയിലി ഫേസ്ബുക് ന്യൂസ് ഫീഡ് വായിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം പൊതു വിജ്ഞാനം കൂടത്തില്ല... പിന്നെ കോമൺ സെൻസ്, അതു മരുന്ന് കഴിച്ചു കിട്ടുന്ന സാധനമല്ല താനും... (കേരളത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥ വന്നാൽ മുഖ്യമന്ത്രി ആകാൻ താല്പര്യമുള്ള എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും കമന്റ് ഇടാം..)